Wie speelt ons later na, mijn lief,
wie wordt de dief van ons verleden?
Zou iemand, misschien bij gebrek
aan een eigen rol in het leven,

jou en mij nog eens spelen,
het hele verhaal met alles erbij:
lange wandelingen door de nacht,
onze kleren en de scooter en de zee,

de dingen die we zeiden, zwegen.
Bedoelen ze, al spelend, te gaan
voelen wat wij voelden voor elkaar?
Bestaat de kans dat wij dat zullen weten?

De WO II-film In het vuur van de storm is voor een belangrijk deel gebaseerd op het spel van een groep re-enactors op fort Ruygenhoek bij Groenekan.

Onder water. Op het kerkhof. In de stad.
Bij de lommerd. In de handen van een junk.
Met slot en al om een lantaarn geknoopt.
In een grijze boedelkar naar Amsterdam.
Omgesmolten tot een kleurig stalen rek.
Onder de billen van een mooie eerstejaars.
In een depot aan het kanaal. In het kanaal.
Langs de gracht. Of in een reuzenrad.

Woensdag a.s. wordt bekend wie de eerste prijs wint van de gemeentelijke prijsvraag om het fietsparkeerprobleem in de stad op te lossen. Dit is een vrije bewerking van Jan Hanlo’s gedicht ‘Wat zal ik voor je kopen, zoon?’

Geen stijl, maar des te meer karakter heeft
de stad, schreef Marsman ooit. Hij heeft gelijk;
het blijft een harde, eigenzinnige benepenheid
die moet dicteren dat die verdomde Dom
de duimstok voor onze ambitie blijft.

Een beetje besturen gaat nog wel: langs
dit tracé ploegt straks een nieuwe tramlijn
door een woonwijk heen, verderop worstelt
zich een bibliotheek uit de grond, alles half
om half bedacht en gretig lamgelegd
met procedures.

Intussen groeien kantoren, wegen en Vinex
rustig door, horizontale torens van honderd
mijlen hoog en breed, veilig onder de radar
van de maat van alle dingen – ons fatsoen.

Utrechters op de markt bleken unaniem blij met het afgelasten van de bouw
van de Bellen van Zuylentoren.

In deze regels is het stil voor wie dat wil.
Wij zitten samen in een warme kamer
voor het raam. Buiten gumt de sneeuw
de wereld weg; met elke vlok die valt
wordt het nog stiller. Wanneer de wolken
leeg zijn gaan we wandelen, als wolven
zo geruisloos door het wit, met kousen
over onze schoenen. Boven ons staan
sterren die niet flonkeren, maar stralen.

Het is in de provincie Utrecht nergens echt stil, ook niet in de officiële stiltegebieden.
Dat blijkt uit onderzoek van de Natuur en Milieu Federatie.

Draai het torenuurwerk achteruit, vijf-,
zeshonderd jaar. Bouw een middenschip,
klaar voor windkracht twaalf. Ontsteek
flambouwen. Trek je wambuis aan.

Versterk de singels, weeg dertig heksen,
LARP de stad tot bastion. Jaag ratelende
melaatsen naar buiten, met een beetje
geluk breekt ook de pest weer uit.

Haal Adrianus’ gebeente terug en loop
processies langs de gracht voor duizenden
toeristen. Vade retro. In zijn authentiek
herstelde hemel slaat God de ogen op.

Restauratiearchitect Leo Wevers pleit voor de herbouw van het middenschip
van de Domkerk op Middeleeuwse wijze.