Paushuisje

Mijn wieg stond in Tuindorp, maar alles kwam goed; ik woon alweer zestien jaar in het postcodegebied 3512, de felst begeerde vierkante kilometer van Utrecht. Zei ik Utrecht? Nederland. De wereld.
Met een kleine negenduizend andere uitverkorenen leef ik tussen majesteitelijke platanen, tuinen waarvan je het bestaan moet kennen, eeuwen- en eeuwenoude geschiedenis, kunst die is bewaard in musea en kunst die wordt gemaakt terwijl u dit leest. Onze huizen liggen veilig in de armen van de singel, onze klassieke klinkerstraatjes worden doorsneden door de betoverende, zilveren Nieuwegracht. Elke renovatie, zoals die van het Paushuize uit 1517, brengt weer nieuwe, bijzondere bouwdetails en geschiedenisfeiten aan het licht. Een rijk verleden ademt om ons heen.
Natuurlijk is er een prijs. Er is altijd een prijs. Ik woon twee hoog achter op een zolder die bestaat uit twee kamers, die niet heel groot zijn. Deze kamers deel ik met mijn vriendin, duizend boeken en een kleine, grijze uil van pluche. Als de gebarsten muren op ons af komen, laten wij ons vier trappen af vallen en gaan uit wandelen. Dan zijn we binnen een kwartier weer gelukkig.
Het enige uitzicht op een grotere woning in de binnenstad is het winnen van de lotto of het doorschuiven naar de buren. De gelegenheid daartoe doet zich hooguit eens in de tien jaar voor – wie hier eenmaal woont, verlaat het pand bij voorkeur pas tussen zes plankjes. In januari vertrok onze buurvrouw, gelukkig springlevend maar niet heel goed ter been, naar een woning met een lift. Als gieren doken wij op deze buitenkans.
Na twee maanden formulieren invullen, vele uren telefonisch in de wacht staan, vloekend naar kantoren rijden om administratief geharrewar te ontwarren, zes jaar wachttijd opgeven en nagelbijten was de woning voor ons. Het appartement is nagenoeg identiek aan onze vorige woning, met dat verschil dat het zes vierkante meter groter is. Daardoor heeft het een klein derde kamertje waar de uil, de boeken en ik ons het grootste deel van de tijd zullen ophouden.
Verhuizen betekent: een aantal dagen gebogen leven. Je leeft gebogen over folders van bouwmarkten, gebogen onder de lelijkheid van de bouwmarkten zelf, gebogen onder de potten latex en de pakken laminaat die vier trappen op moeten, gebogen onder de ontdekking dat de nieuwe verf weer net zo hard van de muren valt omdat de zaak eerst gestuukt moet worden.
Maar het wordt wel een paushuisje.