Sprookjesbos

‘Je bent een oor kwijt.’ Dit is geen citaat uit een brief aan Vincent van Gogh uit 1888, maar een heel gewone opmerking tijdens de Elf Fantasy Fair, die vorig weekend plaatsvond in kasteel de Haar in Haarzuilens. Mijn vriendin en ik gaan er elk jaar naartoe om ons te vergapen aan de grootste verkleedpartij van het jaar. Het is een beetje gemeen om te doen, maar roep dat zinnetje in een willekeurige feesttent en je ziet tientallen als elf uitgedoste mensen naar hun opgeplakte oren grijpen.
Evenementen als de Elf Fantasy Fair, Castlefest en Summer Darkness zijn guilty pleasures voor mijn vriendin en mij. Iets in ons wil daarbij zijn. Iets anders in ons weigert er zelf aan mee te doen. Onze camera’s bieden het perfecte excuus; we komen altijd thuis met honderden foto’s van volslagen onbekenden, die we in gewone kleding niet zouden herkennen als onze modellen.
Misschien komt het doordat we middenin zo’n oude stad wonen – een sprookjesbos van steen, waar de weg niet wordt versperd door dichte doornstruiken, maar puur door de tijd: Utrecht was er al tweeduizend jaar voordat wij een keer geboren werden, en wie weet hoe lang het er na ons nog zal zijn? Laatst hoorde ik, met een half oor, een citaat van een Franse filosoof. Vrij vertaald uit mijn herinnering: ‘Onmetelijk lang niet bestaan, nog geen eeuw mogen leven en dan weer onmetelijk lang niet bestaan... Wat onrechtvaardig!’
Voor bewoners van Utrecht is de geschiedenis een soort feest waarvoor we domweg te laat zijn gekomen: in de grond vinden we nog helmen en potscherven als feesthoedjes en gebroken glaswerk. Er zijn al zo verschrikkelijk veel mooie dingen voorbij zonder dat we ze hebben kunnen zien! Aan de andere kant zijn er natuurlijk ook veel verschrikkelijke dingen achter de rug, die we goddank hebben gemist. Ik denk dat ik het nog geen dag uit had gehouden in de stank, de rotzooi en het ongedierte uit het Utrecht van de middeleeuwen.
Ik denk dat ik het daarom zo leuk vind om duizenden verklede mensen bij elkaar te zien: Romeinen, kruisridders, prinsessen, piraten en alle mogelijke fabelwezens, dwars door elkaar heen, één grote verwarring van schijn en wezen, van nu en vroeger, van historisch en mythisch – omdat ik graag de illusie koester dat één leven genoeg is om alles te beleven wat er te beleven valt.