Licht en steen

Overdag is Utrecht van licht en steen. De nachten langs de grachten zijn van inkt, met verdwaalde sterren boven de singels en een paar honderd straatlantaarns die een gaslicht-achtige schemering verspreiden – ze geven eerder warmte dan zicht. Voeg daarbij een paar verdwaalde strepen licht door gesloten luiken en de weldadige weerschijn van een vier meter hoge woonkamer en suite door geopende gordijnen. Wie naar binnen kijkt ziet een paar mooie etsen uit de hoogtijdagen van het Utrechtse grafisch genootschap De Luis, een enorme wand met boeken en klassiek Gispen-meubilair. Bij sommige volslagen vreemden zou je het liefst willen aanbellen en zeggen: ‘Ik geloof dat het eigenlijk de bedoeling is dat ik hier woon. Zullen we dan maar vast de huissleutels uitwisselen?’
Na een lange dag met witkalk in ons haar en monumentaal groene verf onder onze nagels besloten mijn vriendin en ik een avond vrij te nemen van onze verhuizing, die verdacht veel op een verbouwing begint te lijken. We leven nu een week of twee in een staat van woonspagaat, tussen de ene woning en de andere in. In beide huizen is het een zootje. De huizen veroorzaken rommel in elkaar; dozen uit het oude huis staan kriskras verspreid door het nieuwe. Het nieuwe huis neemt wraak met witkalkige, spookachtige voetsporen, die terug het oude in lopen. Aan die sporen kun je precies zien hoe wij ons normaal gesproken door het huis bewegen, alsof een hogere levensvorm onze migratiepatronen bestudeert. Ik ben nog geen nacht van mijn leven dakloos geweest, maar half wonen onder twee daken tegelijk is ook niet alles.
De nacht was mooi en voor een donderdag redelijk stil. Onwillekeurig volgden we het spoor van gelige lampjes van Trajectum Lumen, het grote stadsverlichtingproject dat die avond officieel van start ging. Een stuk of twaalf plekken in de historische binnenstad zijn door beeldend kunstenaars sprookjesachtig verlicht. Het resultaat is stadspromotie waar werkelijk niets op valt aan te merken. De kunstwerken doen allemaal, soms groots en bombastisch, maar vaker juist verrassend ingetogen, wat ze moeten doen: de van zichzelf al betoverende binnenstad omtoveren tot een sprookje. Wie deze lente op zoek is naar een ideaal eerste afspraakje, moet op een zwoele avond rond halfelf langs de gele pijltjes en blauwe oogjes in de grond gaan zwerven. Als je aanstaande geliefde niet rond klokslag twaalf in je armen ligt, kun je het gerust opgeven.