Pas verschenen: De veertig van Heytze
De verre voorloper van de iPod heette KB Discomatic. Het was een draagbare jukebox van 22 kilo, waar veertig vinylsingles in pasten. Niemand minder dan John Lennon had een Discomatic, die hij midden jaren zestig meenam op tournee, om zijn favoriete muziek altijd bij zich te hebben. Wie ‘m moest dragen staat er niet bij.

Veertig liedjes. De uitgelezen selectie waar een van de grootste muzikale genieën van de vorige eeuw ‘s nachts naar luisterde in zijn hotelkamer, als hij wilde weten hoe een goed popnummer ook al weer klonk. De Discomatic bevatte Lennons muzikale geheugen, en de veertig plaatjes die hij ermee draaide vormden directe inspiratiebronnen voor nieuwe nummers.

Ingmar Heytze weet zeker dat elke kunstenaar, of het nu een gigant als John Lennon is of een lokale letterknecht, zijn eigen Discomatic heeft; de ultieme selectie van favoriete liedjes, gedichten, schilderijen, films, beelden, geluiden, composities, romans of foto’s die hem inspireren, en waar hij schaamteloos of besmuikt elementen uit vist om te gebruiken in zijn eigen werk. Iedereen die iets nieuws probeert te maken, bouwt willens en wetens voort op wat hij goed vindt in het werk van anderen.

De veertig van Heytze is een ultieme keuze uit alle poëzie die Ingmar Heytze heeft gelezen. Het zijn gedichten die volgens de dichter ‘soms zo mooi zijn dat ik weet dat ik het nooit zal kunnen, soms zo vreemd dat het me uitdaagt om zelf zoiets te proberen, soms zo herkenbaar dat ik bijna vergeet dat ik het niet zelf geschreven heb.’ Bij elk opgenomen gedicht schreef Heytze een toelichting, waarin hij op openhartige wijze vertelt hoe het betreffende gedicht in zijn hoofd weerkaatst.

Is poëzie ondoorgrondelijk? Niet als Ingmar Heytze je gids is en je zijn aanstekelijke blik mag lenen.

de eerste recensie stond eind januari in het Nieuwsblad van het Noorden:
zz_de_veertig_van_heytze_recensie_dvnn_20140201